Alle beetjes helpen

Zoals altijd aan het eind van het schooljaar is het druk, druk, druk. Weinig handwerktijd dus. Maar ook af en toe een naaldje breien is vooruitgang. Alle goede dingen komen langzaam, roep ik altijd. En zo is het met deze sjaal ook. Ondertussen is het een al flinke lap op schoot tijdens het breien.

Ik ben zo enorm benieuwd hoe het er uit ziet als het niet meer zo gefrummeld op de breinaald zit. Maar het zal nog wel even duren voor ik dat weet. Voorlopig kan ik nog wel even vooruit, nog minimaal anderhalve rij distels te gaan...

Karin

De slag te pakken

Zo geleidelijk aan krijg ik de slag van het inbreien te pakken. Ik ben nog steeds aan het stoeien met de draadspanning achter het werk. De laatste naalden worden eindelijk wat vlakker, het breiwerk trekt niet meer zo in elkaar. Maar dan ga ik weer twijfelen of ik sommige draden niet te los heb....

Zoals gezegd is dit project mijn ontdekkingstocht van deze (voor mij) nieuwe techniek. Het mag dus allemaal, maar ondertussen ben ik wel razendbenieuwd hoe het straks uit gaat pakken als de shawl gewassen en opgespannen is. Hoewel dit soort shawls niet echt geblockt worden.
Inmiddels ben ik bij rij 8 aangeland:

Hoe verder ik kom, hoe leuker ik het ga vinden. Helaas heb ik de komende weken weinig tijd, dus het zal nu wel niet meer zo hard meer gaan. Van dichtbij ziet het er zo uit.

Heerlijk dat het even droog was, buiten komen de kleuren toch mooier tot hun recht dan binnen!

Na 7 rijen distels had ik 125 g rood garen gebruikt en 100 g wit. Dat betekent dat ik van beide bollen nog niet eens op de helft ben. Genoeg garen dus. Dat is een hele geruststelling, want het patroon was nogal summier met gegevens omtrent de benodigde hoeveelheid garen.

Karin

Koninginnedag

Koninginnedag betekent hier traditiegetrouw: muziek maken. Niet eventjes, nee meerdere optredens op een dag. Zo gaat dat in het leven van een amateurmuzikant. De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat een koninginnedag zonder muziek niet hetzelfde zou zijn. Ik geniet er van!
Gelukkig konden we tussen twee optredens door de abdicatie op tv volgen. Hetzelfde geldt voor de inhuldiging van de nieuwe koning. Het is toch wel bijzonder zo'n troonswisseling!

Het zal wennen zijn om volgend jaar geen koninginnedag meer te vieren. Koningsdag klinkt nog wat onwennig in de oren. Maar ook dan zal ik naar verwachting gewoon lekker muziek kunnen maken.

Tussen de optredens door heb ik nog even kunnen breien. Het lijkt wel steeds sneller te gaan. Zodra ik het eerste rapport van de naald van het patroon heb gelezen, rolt de rest van de naald er zo achteraan. En dat terwijl er al een kleine 300 steken op de naald staan!

Het roze vind ik het minst mooie deel van het garen. Toen ik er mee aan het breien was, vond ik het  helemaal niets. Nu er weer een stukje rood boven zit, vind ik het toch wel weer meevallen. Ik hoop dat het straks in het geheel niet al te nadrukkelijk aanwezig zal zijn.

Karin

Tussendoortje

Even een klein projectje tussendoor, een hoesje voor een tablet. Lekker VV, dus ook nog eens goed voor het verminderen van mijn voorraad, ben ik van restanten sokkenwolletjes een hoesje aan het breien. Ik gebruik daarvoor de Fair Isle techniek in een zeer eenvoudig patroon.

Bij het breien van de Thistle merk ik dat ik het moeilijk vind om de draden gelijkmatig aan de achterkant te laten lopen. In het boek over Fair Isle las ik dat je altijd dezelfde draad boven moet laten lopen omdat dat te zien is aan de voorkant. De foto's in het boeken lieten werkelijk prachtige achterkanten zien. Als ik dan naar de achterkant van mijn Thistle kijk, is dat maar een rommeltje.

Bij dit projectje heb ik mij dus keurig aan die regel gehouden, de witte draad loopt boven en de gekleurde onder. Ik moet zetten dat het inderdaad een keurige achterkant oplevert. Ik was blij verrast dat de achterkant er zo goed uit zag!

Toch weer een leuke oefening dit projectje en straks een mooi beschermhoesje voor mijn tablet.

Karin

Herman

Het is al weer een paar jaar geleden dat ik voor het laatst zuurdesembrood maakte. Mijn jongste vond het onderhand wel weer eens tijd worden. Dus ben ik aan de slag gegaan.
Mijn kennismaking met zuurdesembrood dateert uit mijn kindertijd. Mijn moeder had de ziekte van Ménière en er was een arts die meende dat een macrobiotisch dieet daar een goede invloed op kon hebben. Waaruit dat dieet precies bestond weet ik niet meer, maar twee dingen staan me nog helder voor de geest: de sojablokjes als vleesvervanger en het zuurdesembrood. De soja vond ik afschuwelijk maar het brood was heerlijk!

Ik trouwde een bakker, maar helaas, hij maakte geen zuurdesembrood. Een paar jaar geleden kochten we een broodboek van Linda Collister en daarin stond precies beschreven hoe je zo'n zuurdesembrood moest maken. Het zal wel te maken hebben gehad met beginnersgeluk dat mijn eerste desem en het eerste brood fantastisch lukten. Dat eerste brood heb ik overigens nog met de hand staan kneden. Twaalf minuten lang een roggedeeg kneden, nou geloof me, daar krijg je spierballen van.
Niet alleen ik vond het brood lekker, ook de rest van het gezin was enthousiast.

Het is niet makkelijk om in deze tijd van het jaar een goede desem op te starten, daarvoor is het niet warm genoeg in mijn keuken. Zo'n desem, bij ons Herman genaamd, bestaat uit slechts water en meel. Feitelijk gaan de gisten die van nature in meel aanwezig zijn zich vermenigvuldigen waardoor je je eigen gist kweekt. De desem zorgt er dus voor dat het brood rijst, het is niet nodig om gist toe te voegen. Houd je van een luchtig brood, dan is wat gist toevoegen wel een goed idee, maar ik houd van lekker stevig compact brood! Bovendien bestaat de kick voor mij uit het feit dat ik een brood kan bakken met slechts 3 ingrediënten: meel, water en zout.

Zo'n desem is onbeperkt houdbaar, maar je moet er wel goed voor zorgen. Ik heb het in een kom op het aanrecht staan, afgedekt met een natte theedoek. Een uitstekende methode, mits je er voor zorgt dat de theedoek nat blijft. Een opgedroogde theedoek is synoniem voor een bedorven desem. En zo hebben al heel wat Hermannen het loodje gelegd, maar deze leek er toch wel zin aan te hebben! Hij bubbelde vrolijk. Tot ik donderdag uit mijn werk kwam en Herman wat slapjes in zijn kom hing. Hier waren drastische maatregelen nodig! Zulke drastische maatregelen bestaan uit het weggooien van de helft van de desem en de andere helft weer aanvullen met verse bloem en water. En zowaar, Herman fleurde helemaal op. Kijk maar eens:

Dat betekent dat ik kan gaan bakken! Het bakken van een zuurdesembrood is een heel langdurig proces. Het rijzen van het brood neemt zo'n 12 uur in beslag. Ik zal dus nog even geduld moeten oefenen voor het in de oven mag.

Karin

21 jaar geleden...

Handwerken heb ik altijd al leuk gevonden, maar het ging niet altijd even goed. Breien bijvoorbeeld, vond ik wel leuk, maar ik breide zó strak dat je mijn breisels meestal rechtop kon zetten. Toch probeerde ik het iedere keer weer, ondanks het feit dat het maar zelden echt goed ging. Ik ben nogal van de volhardende soort...  ;)

Zo kwam ik 21 jaar geleden een patroon van een kindertruitje tegen waar ik helemaal wég van was. Dus garen gekocht en aan de slag. Dat was behoorlijk optimistisch want het was een ingebreid patroon, iets wat ik nog nooit gedaan had én waarbij je vooral niet te strak moest breien. Na diverse pogingen moest ik toch constateren dat het niet ging lukken en ik was dan ook heel blij dat mijn moeder dit truitje wel wilde breien. Dat was eens maar nooit weer zei ze later, er waren geen twee pennen gelijk!
Het truitje is intensief gebruikt, mijn kinderen hebben het alle vier gedragen. Het is een van de dingen die ik niet weg kon doen, het hangt dus nog steeds in de kast.

Toch blijft deze techniek mij trekken, ik vind het gewoon ontzettend gaaf. Inmiddels brei ik niet meer zo strak. Dankzij internet heb ik het Duitse breien ontdekt. Eureka! Dat hadden ze me 40 jaar geleden moeten leren, dan zou ik geen problemen hebben gehad.

Mijn Thistle-shawl wordt op dezelfde manier gebreid als het truitje. Ook nu merk ik dat ik de draden aan de achterkant soms nog wat strak heb hoewel het geleidelijk aan beter gaat. Dit keer ga ik door, ik haal niets uit! Dat betekent overigens niet dat er geen fouten in zitten. Deze shawl is de ontdekkingstocht die het truitje destijds al had moeten zijn.

Gedurende het breien ontdek ik wat ik wel en juist níet moet doen. Zoals bijvoorbeeld het inweven van de draden op dezelfde plek in het patroon, dat geeft een 'lijn' in het breiwerk. Dat had ik inderdaad gelezen in mijn Fair Isle boek, maar toch overkwam het mij. Nu ik het zelf ervaren heb, zal ik er voortaan vast beter op letten.

Inmiddels begint het kleurverloop van het garen zich een beetje af te tekenen. Wat zit er toch een prachtig geleidelijk kleurverloop in dit garen!

Ik heb in ieder geval ontdekt dat ik dit heel erg leuk vind om te doen. Iedere toer die je breit, zie je het patroon veranderen. Met deze techniek ga ik vast nog vaker aan de slag!

Karin

Een overzichtje

Naar aanleiding van de vraag om een overzichtsfoto: bij deze!

Eigenlijk is het best leuk om alle blokken eens uit de kast te halen en uit te stallen. Van sommigen weet ik nog precies wanneer ik ze gemaakt heb. Voor de foto heb ik de blokken allemaal tegen elkaar aangelegd, maar er komen nog sashings tussen. Feitelijk moet er eerst nog een rand om de blokken heen en daartussen dan nog witte sashings. Alleen heb ik nog steeds geen geschikte stof kunnen vinden voor de rand om de blokken.
Misschien moet ik een witte rand om alle blokken doen en dan rode sashings... Dit onderdeel van de quilt verkeert nog in het pruttelstadium!

Karin